23April2017

Home Green Corner Στους 185 παλμούς εγώ «χτυπάω» ΠΡΑΣΙΝA
Monday, 08 June 2015 22:37

Στους 185 παλμούς εγώ «χτυπάω» ΠΡΑΣΙΝA

Τον περασμένο Ιανουάριο, σ’ ένα εργαστήριο στου Παπάγου έκανα τον φετινό μου εργομετρικό έλεγχο για να χτίσω πάνω στα αποτελέσματά του την προπόνησή μου για τη χρονιά που διανύουμε.

Για όποιον δεν έχει εικόνα, ο εργομετρικός έλεγχος δεν είναι και η πιο ευχάριστη εμπειρία για το σώμα του αθλητή ποδηλασίας. Καλείσαι να φτάσεις στα όριά σου, σχεδόν σε σημείο λιποθυμίας, για να διαπιστωθούν έτσι μια σειρά από τιμές που προσφέρει ο οργανισμός σου στον ειδικό, ώστε να βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα για το «χτίσιμο» της προπόνησής σου. Γενικά, είναι μια δοκιμασία που οι αθλητές της ποδηλασίας περιμένουμε με περιέργεια, δεν θα έλεγα όμως και με αγωνία…

Ο έλεγχος αυτός φέτος ήταν για εμένα περισσότερο γόνιμος σε επίπεδο «ψυχαναλυτικό» και «ψυχογραφικό» παρά σωματικό! Ο λόγος; Μα γιατί μου δόθηκε η ευκαιρία να επαληθεύσω μέσα μου τον λόγο που γίνεται όλο αυτό…

Έχοντας κάνει το «ζέσταμα» και αφού ξεπέρασα άνετα τα πρώτα εύκολα στάδια του τεστ, κοιτώντας ασυναίσθητα τις σταγόνες του ιδρώτα που αφειδώλευτα πια έριχνα στο παρκέ του εργαστηρίου, ο Κώστας, ο εργοφυσιολόγος, Παναθηναϊκός κι αυτός, προετοιμάζοντάς με για το τελευταίο διαβολικό δίλεπτο του απόλυτου πόνου μου είπε: «Σε 10 δευτερόλεπτα θα ανεβάσω την αντίσταση άλλα 40 watt και λογικά στα επόμενα δυο λεπτά θα φτάσεις στη μέγιστη καρδιακή σου συχνότητα και θα χτυπήσεις κόκκινα…».

Αυτό ήταν… Σαν να με πέρασε ηλεκτρικό ρεύμα… Μα είναι δυνατόν; Κόκκινα; Όχι και κόκκινα ρε Κώστα! Μιλάμε για τη δική μου την καρδιά ρε συ… Πως γίνεται η δική μου η καρδιά, όταν χτυπάει τόσο δυνατά, να χτυπήσει κόκκινα; ΠΡΑΣΙΝΑ χτυπάει και θα χτυπά μέχρι να σταματήσει…

Τώρα που την βλέπεις στο μόνιτορ να τα δίνει όλα εγώ την νιώθω μέσα μου να χτυπά σαν τότε που ακυρώθηκε το γκολ του Ρότσα στα ημιτελικά με τη Λίβερπουλ… Μικρό παιδάκι ήμουν, 7 ετών, και την θυμάμαι να χτυπά όπως και τώρα.

Έτσι και το 86’, έναν χρόνο αργότερα, όταν στο διαμέρισμα που έμενα στα Άνω Πετράλωνα κόπηκε το ρεύμα και έχασα σχεδόν όλο το πρώτο ημίχρονο του τελικού κυπέλου με τον Ολυμπιακό και είχα αγωνία για το τι γίνεται στο γήπεδο…

«182 παλμούς είσαι τώρα… Για πάμε να σε δω!» Τι μου θύμισες τώρα ρε συ… 182… Τόσα γκολ έφτασε ο Χρήστος το 98’ στο ματς με τον Απόλλωνα στη Ριζούπολη κι έσπασε το ρεκόρ του ψηλού! Τι στιγμή κι αυτή…

«183 παλμοί… Κόκκινα είσαι τώρα…» μου ξαναείπε. Έχε χάρη που δεν μπορώ να μιλήσω… Μόνο να σκεφτώ. Ποια κόκκινα; Κόκκινα εγώ;

«184… Για να σε δω. Έχεις άλλο;;;;». Είμαι σε φάση δύσκολη… Όλα γύρω είναι θολά… Τα μάτια μου έχουν εστιάσει στον παλμογράφο, βλέπω απλά τους παλμούς μου να ανεβαίνουν και καίγομαι ολόκληρος. Αίσθηση χρόνου μηδενική… Λες κι έχει σταματήσει να κυλά για εμένα. Κάπως έτσι ένιωθα όταν στο Άμστερνταμ ο τρελός Πολωνός πρόλαβε το πλασέ στην κίνηση. Σαν να σταμάτησε ο χρόνος… Σαν να πέρασαν αιώνες μέχρι να δω την κατάληξη της μπάλας… Τα μάτια μου πρέπει να ήταν το ίδιο ορθάνοιχτα, γουρλωμένα μπρος στο μεγαλείο της στιγμής, όπως τώρα που το σώμα μου διψά απεγνωσμένα για οξυγόνο…

«185 φίλε… Είσαι στο τέρμα!» Ποιο τέρμα ρε Κώστα; Τι λες; Τώρα άρχισε το όνειρο για εμένα... Αν για ένα πράγμα είμαι περήφανος μετά την οικογένειά μου είναι που κατάφερα να ξεκολλήσω από τον καναπέ μου και φόρεσα αυτήν τη φανέλα. Ζω τη λόξα μου, το ψώνιο μου, το όνειρό μου ρε αδερφέ, πως το λένε… Σιγά να μη είμαι στο τέρμα!

Αγωνίζομαι για το ίδιο έμβλημα που αγωνίστηκε ο τεράστιος Φραγκίσκος, ο Ντομινίκ, ο Ντέγιαν… Φοράω την ίδια φανέλα με τον μεγαλύτερο Έλληνα αθλητή, τον Μητσάρα τον Διαμαντίδη και μου λες τέρμα; Όχι αγόρι μου… Τώρα αρχίσαμε!

Τα πόδια «μπουκώνουν», οι ανάσες τελειώνουν, θέλω να συνεχίσω άλλα δυο λεπτά, άλλα 40 watt παραπάνω μα μου είναι αδύνατο… «Έβγαλες 380 watt φίλε… Καθόλου άσχημα»…

Βάζω στοίχημα με τον εαυτό μου… Του χρόνου θα βγάλω παραπάνω. Τι κι αν θα είμαι μεγαλύτερος; Θα βγάλω παραπάνω. Το ξέρω… Πώς το ξέρω; Είναι απλό… Γιατί ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ΘΑ ΠΕΙ ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΨΥΧΗ!

Γιατί η φανέλα που φοράω είναι ποτισμένη με τον ιδρώτα του Νταουσανάκη, του Κελεσίδη, του Κατσέλη και του Μανιάτη…

Γιατί είναι το λιγότερο που της αξίζει από εμάς τους νέους, τους μικρούς και άσημους που μας αξίωσε ο θεός να την φορέσουμε.

Γιατί η δική μου η καρδιά ακόμη και στους 185 παλμούς χτυπάει ΠΡΑΣΙΝΑ…

Λουκάς Σκρέκης,

Αθλητής τμήματος ποδηλασίας Παναθηναϊκού Α.Ο.

                    
Help our cause keep the amateur divisions of Panathinaikos alive! All contributions are sent towards the amateur divisions of Panathinaikos!
Βοηθήστε την προσπάθεια μας να κρατήσουμε ζωντανά τα ερασιτεχνικά τμήματα του Παναθηναϊκού. Όλες οι εισφορές αποδίδονται στο ολόκληρο στον Ερασιτέχνη!

CONNECT