20November2019

Home Green Corner Μωβ μαγεία στη Λεωφόρο και η… άτυχη στιγμή του Lord
Friday, 17 April 2015 09:53

Μωβ μαγεία στη Λεωφόρο και η… άτυχη στιγμή του Lord

Ο Prasinotomaros ανταποκρινόμενος στο κάλεσμα των Panathinaikos Supporters Abroad για «μοίρασμα αναμνήσεων» από συναυλίες που έγιναν στη Λεωφόρο, γράφει με το δικό του μοναδικό τρόπο για το πρώτο live των Deep Purple στην Ελλάδα.


Ποτέ άλλοτε ένα απόγευμα του Σεπτέμβρη δεν είχε τόση αξία.

Να βρεθείς στην πρώτη συναυλία των Deep Purple στην Ελλάδα και αυτή να γίνεται στη Λεωφόρο. Αξία... ανεκτίμητη!

26 Σεπτεμβρίου 1991

Πέρασαν σχεδόν 25 χρόνια από τότε. Είχα χάσει τους Black Sabbath, εξαιτίας του… κλασικού επιχειρήματος ότι θα γίνουν επεισόδια, φασαρίες, αλλά τους Purple, πέντε χρόνια μετά, δεν υπήρχε περίπτωση να μην τους δω!

Ξεκίνησα μόνος. Χωρίς παρέα. Εξάλλου τι παρέα να ζητήσω, όταν ήξερα πως θα πατήσω μέσα στο γήπεδο της Λεωφόρου;

Όχι στην εξέδρα, αλλά στον αγωνιστικό χώρο! Εκεί που δεκάδες άσσοι έδωσαν μάχες, έχυσαν ιδρώτα, πήραν επικές προκρίσεις.

Το λεωφορείο με άφησε λίγο πριν το γήπεδο.
Περπάτησα αργά-αργά μέχρι να φτάσω στην είσοδο.
Κοίταζα τη Λεωφόρο (νεαρός τότε) και δεν τη χόρταινα!
Ούτε ψηφιακές φωτογραφικές, ούτε κινητά.
Μόνη ανάμνηση η εμπειρία, η παρουσία εκεί.

Πέρασα τον έλεγχο εισιτηρίων και ξαφνικά βρέθηκα μέσα.
Δεν ήμουν στην κερκίδα, αλλά πατούσα στο χορτάρι.
Κοίταζα σαν μικρό παιδί τις εξέδρες.
Προσπαθούσα να καταλάβω τι ένοιωθαν όσοι αγωνίστηκαν εκεί.
Ποια μαγική δύναμη τους ωθούσε κάθε Κυριακή.

Χαμένος σε σκέψεις και συναισθήματα ούτε κατάλαβα ποιοι άνοιξαν τη συναυλία. Δεν έδωσα καν σημασία.
Λίγο αργότερα, έσβησαν τα φώτα για να βγει στην σκηνή ένα από τα κορυφαία συγκροτήματα της ροκ μουσικής.

Η μόνη ένσταση που είχα ήταν αν ο Joe Lynn Turner θα κατάφερνε να βγάλει την φωνή του Ιαν στο “Child in Time” ή αν θα μπορέσει να αγγίξει το feeling του David Coverdale στα τραγούδια του τελευταίου.

Το set list δεν το θυμάμαι με ακρίβεια ύστερα από 25 χρόνια. Έψαξα και το βρήκα.
Έχω αναμνήσεις από τα πασίγνωστα τραγούδια τους και από τη δυναμική του live.

Ήμασταν άτυχοι γιατί το άλμπουμ που μόλις είχαν κυκλοφορήσει (“Slaves and Masters”) δεν ήταν, κατά τη γνώμη μου, από τα δυνατά που είχαν συνθέσει.
Επέλεξαν τέσσερα-πέντε κομμάτια από αυτόν τον δίσκο, τα οποία αν δεν τον είχες αγοράσει δεν τα ήξερες. Ούτε ίντερνετ τότε, ούτε λοιπές… ανέσεις.

Θυμάμαι το “Burn” να ανοίγει την συναυλία ακολουθούμενο από το “Black Night”, με λίγο από “Long Live Rock & Roll” και “Child In Time”.

Μετά τους έχασα. Έπαιζαν από το “Slaves and Masters”.
Τους ξαναβρήκα πάλι στο “Difficult To Cure”.
Όταν τέλειωσε αυτό, ο αείμνηστος Jon Lord έπαιξε, ως φόρο τιμής για την Ελλάδα, τις νότες από τα «Παιδιά του Πειραιά». Ατυχής επιλογή για εμάς και για τον χώρο τέλεσης του live.
Κανείς δεν του εξήγησε πού βρισκόταν προφανώς. Η... «αμαρτία» συγχωρήθηκε αμέσως, μιλάμε για τον Lord άλλωστε.

Ξαναμπήκαν δυνατά με το “Knockin' At Your Back Door”. Χαμός. Ακολούθησε το "Lazy". Τελευταίο κομμάτι πριν το encore ήταν το “King of Dreams”, που δεν με ενθουσίασε, όπως σχεδόν κανένα από εκείνο το άλμπουμ.

Και πλέον η ώρα που όλοι περιμένουν στην διάρκεια της συναυλίας. Το encore και τι έχουν επιλέξει. Βέβαια ξέροντας ποια τραγούδια δεν είχαν πει, η επιλογή (λογικά) ήταν μονόδρομος.

Δεν γίνεται να μην αφήσεις το κοινό να απολαύσει το σόλο και τις νότες του “Highway Star”. Απλά δεν γίνεται. Εκστασιασμένοι, ένα γήπεδο να σείεται στο μαγικό σόλο του Ritchie Blackmore, στον βαρύ ήχο από το Hammond του Lord. Και για το τέλος... “Smoke On The Water, Fire In the Sky”... Όλοι αγκαλιά, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων. Πάνω κάτω για έξι λεπτά.

Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν όμως.
Και σβήνουν τα φώτα. Μένεις με τις αναμνήσεις και το συναίσθημα.
Ήμουνα εκεί, τους είδα, πάτησα το χορτάρι της Λεωφόρου.
Δεν ήξερα καν αν θα ξανάρθουν ποτέ.
Αλλά το έζησα. Και δεν θα σβηστεί ποτέ από τη μνήμη.

Οι Deep Purple στη Λεωφόρο το 1991 και εγώ ήμουν τυχερός που ήμουν κομμάτι εκείνης της μαγικής νύχτας. Δεν έχω ούτε μια φωτογραφία από τότε. Παρά μόνο το εισιτήριο.

Οι εικόνες πολλές φορές ξεθωριάζουν, αλλ’ αυτό το συναίσθημα..

Να πατάς τον αγωνιστικό χώρο της Λεωφόρου.
Να κοιτάς γύρω σου και να προσπαθείς να φανταστείς οτί είσαι εσύ ο ποδοσφαιριστής και οι οπαδοί σου δίνουν ενέργεια.

Μαγεία. Μοναδικές στιγμές. Για πάντα χαραγμένες.

Για την ιστορία:

Burn / Black Night (inc. Long Live Rock & Roll, Child In Time)
/ Truth Hurts / Cut Runs Deep / Perfect Strangers /
Fire In The Basement / Hey Joe / Love Conquers
All / Difficult To Cure /
Keyboard solo (με απόσπασμα από τα "Παιδιά Του Πειραιά") /
Knockin' At Your Back Door / Lazy /
King Of Dreams

Encore: Highway Star / Smoke On The Water

 

Prasinotomaros

Last modified on Monday, 11 May 2015 06:47
                    
Help our cause keep the amateur divisions of Panathinaikos alive! All contributions are sent towards the amateur divisions of Panathinaikos!
Βοηθήστε την προσπάθεια μας να κρατήσουμε ζωντανά τα ερασιτεχνικά τμήματα του Παναθηναϊκού. Όλες οι εισφορές αποδίδονται στο ολόκληρο στον Ερασιτέχνη!

CONNECT