13December2018

Home Green Corner Όταν ο Γιάννης Κυράστας συναντά το Νίκο Καζαντζάκη...
Monday, 06 April 2015 12:15

Όταν ο Γιάννης Κυράστας συναντά το Νίκο Καζαντζάκη...

Δεν έχουν περάσει πολλές μέρες από την 1η Απριλίου. Πρωταπριλιά όμως ήταν και τότε, το 2004, όταν η είδηση του θανάτου του Γιάννη Κυράστα βύθισε σε βαθιά θλίψη την παναθηναϊκή οικογένεια, που έχασε έναν δικό της άνθρωπο, έναν εξαιρετικά ικανό προπονητή, ένα σπουδαίο παιδί, νικητή και μαχητή. "Ψέματα, ψέματα, πες μου πώς είναι ψέμα, ένα αστείο χαζό...", που λέει και το γνωστό τραγούδι..

Ο Γιάννης Κυράστας δεν αγαπήθηκε τυχαία από τον κόσμο του Παναθηναικού. Με εξαίρεση κάποιες θλιβερές, ανθυγιεινές κι αντιπαναθηναικές καρικατούρες, που με περίσσιο υπαλληλικό θράσος εξέδιδαν άρρωστα πρωτοσέλιδα εναντίον όποιου λειτουργούσε προς όφελος του Συλλόγου, θα λέγαμε ότι ο Γιάννης Κυράστας έμεινε βαθιά χαραγμένος στη συνείδησή μας.

«Αυτή η κούπα θα πάει στ΄άστρα, για το Γιάννη τον Κυράστα»...Όχι άδικα, όχι τυχαία. Η ομάδα του 2000, δημιούργημα αποκλειστικά δικό του, έθελξε με την απόδοσή της, θάμπωσε όλο το φίλαθλο κοινό της χώρας, αλλά φυσικά δεν κατέκτησε τον τίτλο...Ο υπόνομος του ελληνικού ποδοσφαίρου στέρησε ένα πρωτάθλημα ζωτικής σημασίας από τον Παναθηναικό, γεγονός που παραδέχθηκαν σε επίσημη ψηφοφορία τους ακόμη και οι δημοσιογράφοι. Φανταστείτε δηλαδή για τι κατάσταση μιλάμε...Να παραδεχτούν οι δημοσιογράφοι την ανωτερότητα του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού! Επιπροσθέτως, οι επόμενες μεγάλες ομάδες του Παναθηναϊκού που πέτυχαν διακρίσεις στην Ευρώπη, αλλά και η Εθνική Ομάδα του 2004, είχαν τις βάσεις τους στη δουλειά του Κυράστα.

Ακόμη περισσότερο κι από αυτά όμως, η μαχητική και ανήσυχη φύση του οπαδού του Παναθηναικού, απένειμε στο Γιάννη Κυράστα ένα άλλο, πιο σημαντικό παράσημο. Ο Γιάννης έρχεται στις σκέψεις μας ως σύμβολο αντίστασης και μαχητικότητας απέναντι σε όσα δεινά ταλαιπωρούν εμάς και το Σύλλογο. Ο λόγος; Η ιστορική, προφητική και σοφή ρήση του: «Θα πεθάνουμε γι αυτούς τους αλήτες; Όχι ρε δε θα πεθάνουμε, θα παλέψουμε».

Γιατί έτσι ήταν τα πράγματα κι έτσι παραμένουν. Μια διεφθαρμένη γκρούπα στελεχών των Ομοσπονδιών, μερικές ντουζίνες στημένων διαιτητών, ένα ετερόκλητο μπουλούκι απατεώνων που έχουν μετατρέψει ιστορικές ομάδες της Αττικής και της επαρχίας σε δορυφόρους, ένας στρατός αναλώσιμων αχυρανθρώπων σε καίριες θέσεις, ένα μικρό πλήθος επίορκων λειτουργών του κράτους, διάφοροι δημοσιογράφοι που για δυο μωβ χαρτονομίσματα και δώρο tablet κάνουν το άσπρο-μαύρο καθημερινά, καθώς και διάφοροι χρεοκοπημένοι lifestyle μαϊντανοί στο ρόλο του χρήσιμου ηλίθιου, αποτελούν την αιχμή του δόρατος του συστήματος. Ενός συστήματος που καταδυναστεύει την ελεύθερη φίλαθλη βούληση, χειραγωγεί τα πρωταθλήματα, απαξιώνει το προϊόν, διώχνει τον κόσμο από τα γήπεδα και καταστρέφει την πολυπόθητη ανάσα της κοινωνίας την Κυριακή. Οι εντολοδόχοι φυσικά αλλάζουν, ο εντολέας όμως ποτέ...Από το 1997 μέχρι και σήμερα, σαν να μην πέρασε μια μέρα...Δεν ήρθε ο καιρός λέτε να τελειώνει αυτό;

Μιας και μιλήσαμε λοιπόν για δημοσιογράφους, αρκετοί εκ των οποίων δοκιμάζουν καθημερινά τα όρια αντοχής του μέσου φιλάθλου του Παναθηναϊκού (και όχι μόνο), θυμάμαι μια σχετικά πρόσφατη, δήθεν χιουμοριστική παρέμβαση αθλητικού site για τον Παναθηναικό. Αχ, αυτό το "χιούμορ" σας...Η στήλη αναρωτιόταν τι θα έγραφε η πένα του Ν. Καζαντζάκη αν ήταν οπαδός του Παναθηναικού σήμερα και απαντούσε με παράφραση της γνωστής ρήσης «Δεν ελπιζω τίποτα, δε φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος». Όπου ελεύθερος, οι πεφωτισμένοι αντικατέστησαν με «δεύτερος». Τροφή δηλαδή για προπαγάνδα και δηλητηριώδη σχόλια στο βωμό του 0,10 cent ανά click...Αυτό δηλαδή που αρκετοί δημοσιογράφοι κάνουν συστηματικά εδώ και πολλά χρόνια. Δημιουργούν ψευτικες εικόνες και προσδοκίες, σπέρνουν διχόνοια, εμπορεύονται μιζέρια, διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα.

Δε θα χαραμίσουμε όμως τον πολύτιμο χώρο του PaoAbroad για ξεπουλημένες συνειδήσεις και συστημικά ανδρείκελα, γιατί από εδώ μου δίνεται μια καλή αφορμή να αναπτύξω ένα άλλο, πολύ πιο βασικό συλλογισμό. Αν ο Ν. Καζαντζάκης ήταν οπαδός του Παναθηναικού σήμερα, πιθανώς να εμπνεόταν για μια άλλη σπουδαία φράση του, που περιλαμβάνεται και στην Ασκητική του:

Μην καταδέχεσαι να ρωτάς: «Θα νικήσουμε; Θα νικηθούμε;» Πολέμα!

Μα ναι φίλε μου, ναι αδερφέ μου! Ποιος μαχητής της παναθηναϊκής Ιδέας, ποιος εκπρόσωπος των αξιών του Συλλόγου θα καταδεχτεί να ρωτήσει ποια θα είναι η έκβαση μιας μάχης, προτού αυτή ολοκληρωθεί; Η απάντηση δηλαδή, αν υποθέσουμε ότι υπήρχε, θα κρίνει τη διάθεση και τη μαχητικότητα του καθενός; Τι θέλουν απο εμάς; Θέλουν να τα παρατήσουμε, να το κόψουμε, να πάμε στο σπίτι μας και να μην ασχολούμαστε. Θα τους κάνουμε τη χάρη; Θα αφήσουμε τον Παναθηναϊκό μόνο του; Θα γυρίσουμε την πλάτη στον Παναθηναϊκό και στις διοικήσεις του, επειδή το προϊόν είναι απαξιωμένο; Εμείς το απαξιώσαμε; Αυτοί το απαξίωσαν, με τις σκοτεινές και μολυσμένες «παράγκες» τους. Οι διεφθαρμένοι να φύγουν, εμείς οι παναθηναϊκοί θα μείνουμε εδώ. Ο Παναθηναϊκός είμαστε εμείς, ο κόσμος του, τα αχόρταγα κι ακόρεστα πλήθη, που αρκεί να ανάψει μια σπίθα για να σπάσουν πάλι τα δικά τους ρεκόρ προσέλευσης και συμμετοχής, ρεκόρ που δεν έχουν αντίπαλο στην Ελλάδα...

Συμφωνώ κι επαυξάνω ότι έχει φτάσει η ώρα για να δούμε συγκρουσιακές, έως ακραία δυναμικές, πολιτικές και δράσεις από την ΠΑΕ. Συμφωνώ ότι φτάνει πλέον η ώρα για πλήρη θωράκιση των επενδύσεων και των περιουσιακών στοιχείων του Συλλόγου από την ΠΑΕ, με όποιο τρόπο χρειαστεί και με οποιοδήποτε τίμημα. Ανεξαρτήτως της έκβασης των σοβαρότατων υποθέσεων που βρίσκονται σε εξέλιξη για τη φερόμενη εγκληματική οργάνωση, η διοίκηση του Συλλόγου οφείλει να βρει τον τρόπο για να αναπνεύσουμε διαφορετικά. Μια διοίκηση που, για να είμαστε δίκαιοι, έχει σηκώσει το λάβαρο της αντίστασης στο κατεστημένο όπως δεν το έκανε ποτέ κανείς.

Κι εμείς όμως, οργανωμένα κι ανοργάνωτα, πρέπει να είμαστε εκεί, εγγυητές της τεράστιας πληθυσμιακής δυναμικής του Παναθηναικού, από τις γειτονιές της Αθήνας μέχρι την πιο απομακρυσμένη και ακριτική γωνιά της χώρας. Τι σημασία έχει αν θέλεις να αποκαλείσαι οπαδός ή φίλαθλος...Το θέμα μας αφορά και μας αγγίζει όλους. Ο Σύλλογος έχει ανάγκη την αγάπη και τη βοήθειά μας. Κανένας δεν περισσεύει. Άλλος με το μυαλό και τις ιδέες του, άλλο με το ταλέντο του στα σπορ, άλλος με την τέχνη του, άλλος με την πένα του, άλλος με την οικονομική του αρωγή, άλλος με το χρόνο του, άλλος με 1 εισιτήριο, άλλος με 5, άλλος με εγγραφή στον Ερασιτέχνη...Όπως μπορεί ο καθένας, ώστε να βάλει κι αυτός το δικό του λιθαράκι στην πορεία του Συλλόγου.

Πράγματι, καταπιάστηκα κυρίως με τη γενικότερη λογική που απορρέει από το ποδόσφαιρο και ζητώ συγνώμη για αυτό. Δε με απασχολεί μόνο το ποδόσφαιρο. Χαιρετίζω και νιώθω ατέλειωτη περηφάνεια για τον Ερασιτέχνη Παναθηναικό, που χάρη στα αγνά, ρομαντικά κι αμόλυντα παιδιά που τρέχουν για αυτόν, βρίσκεται ξανά σε πορεία ανάκαμψης σε αρκετά τμήματα και αποπνέει υγεία κι ελπίδα. Αυτός ο Οργανισμός δουλεύει σκληρά καθημερινά, υπό αντίξοες οικονομικές συνθήκες, με σκοπό τη διαιώνιση των ιδεών του Καλαφάτη και τον πρωταθλητισμό στα πλαίσια του "ευ αγωνίζεσθαι", καθαρά και αψεγάδιαστα. Ψηλά φυσικά στις καρδιές μας βρίσκεται και το πιο ένδοξο τμήμα, αυτό του μπάσκετ και του θρυλικού Δημήτρη Διαμαντίδη, του Αλβέρτη και της οικογένειας Γιαννακόπουλου, που σε δύσκολες εποχές προσπαθεί να κρατηθεί ψηλά στην Ευρώπη, ενώ στην Ελλάδα έχει δώσει άλλο νόημα στον όρο της δυναστείας. Ωστόσο, η προσωπική μου γνώμη είναι ότι αυτή τη στιγμή οι εξελίξεις στο ποδόσφαιρο επηρεάζουν ολόκληρο τον ελληνικό αθλητισμό, σε όλες τις εκφάνσεις του και γι΄αυτό αποτελεί προτεραιότητα ο αγώνας για την αλλαγή κι ανατροπή του φασιστικού κι εκτρωματικού αυτού καθεστώτος, ώστε να αναπνεύσουν όλοι και όλα.

Όσοι αντέξατε να διαβάσετε αυτές τις γραμμές, που γράφτηκαν από καρδιάς, θα καταλάβατε και τη λογική σύνδεση του τίτλου του κειμένου. Δύο τόσο διαφορετικοί άνθρωποι, ένας του ποδοσφαίρου κι ένας των τεχνών, δύο διαφορετικές εποχές, διαφορετικές αναφορές, διαφορετικές συντεταγμένες, διαφορετική στόχευση του μηνύματος... Κι όμως το μήνυμα είναι τόσο ίδιο... Οι αγώνες κερδίζονται με μάχη. Κανείς δεν κέρδισε ποτέ με αποχή κι αδιαφορία. Δεν θα τα παρατήσουμε, θα αγωνιστούμε με όπλο την αγάπη μας για το Σύλλογο, θα είμαστε στο πλευρό του συνολικά κι ατομικά, χωρίς να μας νοιάζει αν μπορούμε να επηρεάσουμε τις εξελίξεις.

Γιατί, πολύ απλά, μπορούμε να το κάνουμε. Και ξέρουμε ότι μπορούμε, το έχει δείξει η ιστορία.

Υ.Γ. Αυταπάρνηση, μεγαλείο ψυχής, αγνός οπαδισμός, ιδεολογία και αστείρευτη αγάπη για τον Παναθηναϊκό. Αυτές οι λέξεις καθρεφτίζουν την αξιέπαινη πρωτοβουλία των παιδιών του PaoAbroad. Τους ευχαριστώ για τη φιλοξενία και τους εκφράζω (και) δημοσίως τον ατελείωτο σεβασμό μου για την προσπάθειά τους σε όλα τα επίπεδα.

Greenlegend

Last modified on Monday, 11 May 2015 06:20
                    
Help our cause keep the amateur divisions of Panathinaikos alive! All contributions are sent towards the amateur divisions of Panathinaikos!
Βοηθήστε την προσπάθεια μας να κρατήσουμε ζωντανά τα ερασιτεχνικά τμήματα του Παναθηναϊκού. Όλες οι εισφορές αποδίδονται στο ολόκληρο στον Ερασιτέχνη!

CONNECT