14November2019

Home Green Corner Ερασιτέχνης ΠΑΟ, το ασφαλές καταφύγιο των ρομαντικών!
Tuesday, 01 October 2013 13:20

Ερασιτέχνης ΠΑΟ, το ασφαλές καταφύγιο των ρομαντικών!

Πολλές φορές όταν μιλάω σε διάφορους φίλους για το PaoAbroad, η έκπληξη στα μάτια τους για την ενεργή ενασχόληση με τον Ερασιτέχνη είναι έκδηλη. «Μα καλά, τι τρέλα είναι αυτή;».

Κάποιες φορές τα σχόλια περιέχουν αποδοκιμαστικές κρίσεις: «Έλα μωρέ τώρα, ποιος ασχολείται με το πινγκ-πονγκ και το κάθε πινγκ-πονγκ;». Ας τα πάρουμε λοιπόν τα πράγματα με την αρχή, μήπως και καταφέρω να εξηγήσω την «τρέλα» αυτή.

Ιούνιος 2002. Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ιαπωνίας-Κορέας. Φοιτητής τότε, στην Αγγλία. Τα παιχνίδια ξεκινούσαν βάναυσες ώρες για τις φοιτητικές μου συνήθειες, και το ξυπνητήρι έμπαινε από νωρίς. Κάποιες φορές όμως, έξι το πρωί ήμουν στο πόδι, πριν καν το ξυπνητήρι ηχήσει. Βλέπετε, είχα μεγάλη κάψα να παρακολουθήσω πραγματικό ποδόσφαιρο. Μακριά από τις παράγκες, τα «παπουτσέλεια πέναλτυ», τα στημένα ματς. Όσο μεγάλωνε η αποστροφή μου για εκείνα που σκότωναν τον πραγματικό αθλητισμό, τότε μεγάλωνε η όρεξή μου για να ζήσω όσο πιο έντονα γινόταν αυτά που θα μου θύμιζαν τις πραγματικές αρχές του ποδοσφαίρου. Εκείνου που παιζόταν μέσα στις 4 γραμμές, και που κρινόταν από τους κόπους των αθλητών.

Έτσι πιστευα τουλάχιστον, μέχρι τη φάση των 16 και των 8. Τότε που η Ν. Κορέα έμοιαζε με την νέα ανερχόμενη ποδοσφαιρική υπερδύναμη. Τότε που περίεργες συμπτώσεις διαιτητικών λαθών άφηναν εκτός την Ιταλία και την Ισπανία, 2 χώρες που στα επόμενα χρόνια θα έπαιζαν χωρίς αντίπαλο. «Τι σου είναι αυτά τα ρημάδια τα λεφτά, ε;», σκέφτηκα. Αλήθεια, ήταν η Παγκόσμια Ομοσπονδία διατεθειμένη να φτάσει τόσο μακριά μόνο και μόνο για να προωθήσει το ποδόσφαιρο στην Ασιατική αγορά; Φυσικά απάντηση με βεβαιότητα δε μπορεί να δώσει κανείς. Το μόνο βέβαιο όμως είναι σε εκείνο το μουντιάλ, δεν είδα τα επόμενα παιχνίδια, ούτε καν τον τελικό.

Μια συνήθεια αποχής που μου έγινε λατρεία, καθώς με το πέρασμα του χρόνου έπαψα να τα παρακολουθώ, έπαψα να παρακολουθώ Champions League, έπαψα να ασχολούμαι με το μοντέρνο ποδόσφαιρο. Και όχι μόνο έπαψα να ασχολούμαι. Αλλά άρχισε να μου προκαλεί τεράστια αποστροφή, γιατί σκότωνε όλα αυτά που με έκαναν να αγαπήσω τον αθλητισμό: την αδρεναλίνη πριν τον αγώνα, την αγωνία για το τελικό αποτέλεσμα, τον ευγενή ανταγωνισμό, ακόμη και τον ηρωισμό αν θέλετε με τον οποίο τύλιγα τους παιδικούς μου ήρωες που διακοσμούσαν τους τοίχους του δωματίου μου. Το μοντέρνο ποδόσφαιρο σκότωνε ότι αγαπουσα. Και έτσι, το σκότωσα κι εγώ μέσα μου με τον καιρό.

Φυσικά το Παγκόσμιο του 2002 είναι ένα μόνο παράδειγμα. Η αλήθεια είναι ότι από όπου και να το πιάσεις το θέμα, βρωμάει. Ντόπινγκ με το οποίο αθώα παιδιά ρίχνονται στις ουσίες και διακινδυνεύουν τη ζωή τους, κυνηγώντας ένα όνειρο. Παράγκες που κλέβουν τον ιδρώτα σου αν τυχαίνει να είσαι ο αδύναμος. Στημένα ματς και εκατομμύρια κέρδη μέσω στοιχήματος για τους λίγους, ατελείωτος δε κουβάς για τους πολλούς, για τα κορόιδα. Και να ήταν μόνο το ποδόσφαιρο; Ο στίβος; Από τη Τζόουνς και το Χάντερ, στο Κεντέρη και τη Θάνου. Από τη «ντριμ τιμ» της ελληνικής άρσης βαρών, στην υπερδύναμη στα σπριντ Τζαμάικα. Ατελείωτα σκάνδαλα. Ποδηλασία. Τελικά όπου υπάρχει το χρήμα, υπάρχει και διαφθορά. Είναι η κοινωνία μας έτσι, και δεν αποτελεί κανόνα μόνο του σύγχρονου πρωταθλητισμού. Από τους γιατρούς με τα φακελάκια, έως τους πολιτικούς με τις μίζες. Παντού η ίδια ιστορία. Προσωπεία λειτουργών, διασκεδαστών, αθλητών και κάθε λογής ανθρώπων που προσπαθούν να αποτελέσουν πρότυπα γιατί έτσι ορίζει ο ρόλος τους, όμως πίσω από τη κουρτίνα κρύβονται βρωμιές, ψέμματα, ύπουλες συμφωνίες κάτω από το τραπέζι και κοροιδία για τον απλό πολίτη/φίλαθλο/πελάτη. Όλα στο βωμό του χρήματος και της δόξας, για την εύνοια των ισχυρών, την προσοχή των επενδυτών, την εμπιστοσύνη του κάθε σπόνσορα που θέλει το μάξιμουμ από την επένδυσή του.

Δε ξέρω για εσάς, εγω όμως είμαι λίγο ρομαντικός, και όλο αυτό το σιχαίνομαι. Και δε δέχομαι το να με θεωρούν κορόιδο. Κάποτε ήξερα και τους αναπληρωματικούς παίκτες μικρομεσσαίων ομάδων. Πλέον δε γνωρίζω να σας πω ούτε 3 ενδεκαδάτους της Ρεάλ και της Μάντσεστερ. Είναι που έχω να δω αγώνα τους κάτι χρόνια. Πλέον, ασχολούμαι μόνο με τον ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟ και βλέπω μόνο τα παιχνίδια της ομάδας μου. Για 2 λόγους. Πρώτον γιατι είμαι γεννημένος οπαδός και αυτό δεν αλλάζει, καλώς ή κακώς. Από μικρός πορώθηκα, και τώρα είναι αργά. Υπάρχει όμως και ένας άλλος λόγος: ότι ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ανέκαθεν συμβόλιζε το fairplay, την ευγενή άμιλλα, και την καθαρότητα. Ακόμη και στα χρόνια του Γ. Βαρδινογιάννη που λέγεται ότι «έκανε κουμάντο», ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ έχανε τα πρωταθλήματα από τη Λάρισα και τον ΠΑΟΚ. Και όταν στεφόταν πρωταθλητής, έφτανε στους 8, στους 4, στον τελικό, κερδίζοντας μεγαθήρια στο δρόμο του. Επίσης, κάθε φορά που ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ήταν πιο δυνατός από τους αντιπάλους του, παρέσερνε μαζί του στην κορυφή και ολόκληρο το αθλητικό οικοδόμημα της χώρας. Ενώ όταν τον ρίχνανε από τη κορυφή, βούλιαζε στο βούρκο ολόκληρος ο ελληνικός αθλητισμός.

Πέρα λοιπόν από τα σύνορα της ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΗΣ μου αγάπης, έχω μέσα μου μόνο αηδία για το μοντέρνο πρωταθλητισμό. Και είναι εξακριβωμένο ότι όσα πιο πολλά τα λεφτά παίζονται, τόσο πιο βρώμικο γίνεται ένα σπορ. Αυτό το τελευταίο κρατήστε το. Όσα πιο πολλα τα λεφτά, όσο μεγαλύτερα τα οικονομικά συμφέροντα, τόσο πιο μακριά μπορεί να φτάσει κάποιος για να νικήσει με κάθε τρόπο. Έννομο ή άνομο. Και ας καταστρέψει στο διάβα του όλα εκείνα τα ιδανικά για τα οποία ο «πελάτης» - φίλαθλος έχει πληρώσει το εισητήριό του. Να μου πεις, και αυτός έχει αλλάξει. Δεν ψάχνει για ήρωες, ψάχνει για νίκες πάση θυσία όλο και περισσότερο. Σαν έργο στο σινεμα, που απαιτείς να έχει αίσιο τελος για να το ευχαριστηθείς. Και δε σε νοιάζει αν ξέρεις ότι είναι απλά μια ταινία. Σε νοιάζει να φύγεις χαρούμενος. Δεν είναι βέβαια έτσι όλοι οι φίλαθλοι. Όμως παραδείγματα υπάρχουν πολλά. Δε θα τα αναφέρω, γιατί στόχος μου δεν ήταν με αυτό το άρθρο να προσεγγίσω αυτούς. Στόχος μου ήταν να εξηγήσω στους «ουδέτερους», αλλά και να απευθύνω ένα κάλεσμα στους ρομαντικούς.

Ο Ερασιτέχνης λοιπόν είναι το ασφαλές καταφύγιο των ρομαντικών. Όσων εξακολουθούν να πιστεύουν στο έντιμο, το ηθικό, το υγιές. Είναι ο χώρος που οι ήρωες υπάρχουν ακόμη. Αθλητές, προπονητές, έφοροι που όχι μόνο δε σκοπεύουν να γίνουν πλούσιοι, αλλά είναι διατεθειμένοι να βάλουν απο τη τσέπη τους για την ομάδα που αγαπάνε. Είναι έτοιμοι να προπονηθούν κάτω απο τις πιο αντίξοες συνθήκες, αρκεί να τιμήσουν το τριφύλλι που αγαπάνε. Αθλητές της άρσης βαρών χωρίς φαρμακείο, αθλητές της τοξοβολίας χωρίς στόχο και με χαλασμένα βέλη, αθλητές της πάλης χωρίς φόρμες προπόνησης και αγώνα. Μόνη τους στήριξη κάποιοι «τρελοί» έφοροι που δίνουν απο αυτά που δεν έχουν για να καλύψουν ο,τι ανάγκες μπορούν κι ας μην έχουν στο τέλος του μήνα να φάνε. Προπονητές που δουλεύουν απλήρωτοι για μήνες, αρκεί να μην αφήσουν το τμήμα τους να καταρρεύσει. Αυτή ήταν μέχρι και πέρσι τουλάχιστον η κατάσταση στον Ερασιτέχνη. Και πολλά προβλήματα εξακολουθούν να υφίστανται παρά το ότι υπάρχει από φέτος ένα εξτρα στήριγμα από τον κόσμο που αγαπάει το Σύλλογο. Όλοι αυτοί, και μαζί τους και η νέα διοίκηση που ανέλαβε χάος και χρέη, όλοι αυτοί είναι οι πραγματικοί ήρωες του αθλητισμού. Που ενσαρκώνουν όλα εκείνα που μας κάνανε όλους εμάς τους ρομαντικούς να αγαπήσουμε με πάθος τον κόσμο των σπορ: πάθος, αξιοπρέπεια, αγώνας, ανιδιοτέλεια, μάτωμα της φανέλας, μαχητική ψυχή.

Μπορείς λοιπόν να συγκρίνεις οποιονδήποτε από αυτούς τους αθλητές με τους εκατομμυριούχους του ποδοσφαίρου; Μπορείς να συγκρίνεις την εμπειρία του να δεις ένα αγώνα κολύμβησης παιδιών, με οποιοδηποτε αγωνα ποδοσφαίρου οποιασδήποτε κατηγορίας, που μπορει να έχει στηθεί απο χίλες μεριές και για χίλιους λόγους; Πείτε λοιπόν φίλοι μου που με κοιτάτε παράξενα επειδή ασχολούμαι με τον Ερασιτέχνη: Ποιος είναι ο πραγματικός «τρελός»; Εγώ που κοιτάω τον Ερασιτέχνη, ή όσοι του γυρίζουν την πλάτη;


Κ.Κ

Last modified on Monday, 11 May 2015 05:20
                    
Help our cause keep the amateur divisions of Panathinaikos alive! All contributions are sent towards the amateur divisions of Panathinaikos!
Βοηθήστε την προσπάθεια μας να κρατήσουμε ζωντανά τα ερασιτεχνικά τμήματα του Παναθηναϊκού. Όλες οι εισφορές αποδίδονται στο ολόκληρο στον Ερασιτέχνη!

CONNECT