20September2019

Sunday, 26 May 2013 11:37

Green Hart Lane

Τελικά όσο χρόνια κι αν περάσουν, όσο κι αν η κρίση επηρεάζει την καθημερινότητα των Ελλήνων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, μερικές βασικές αρχές παραμένουν αναλλοίωτες στο χρόνο. Είναι γεγονός πως ο Έλληνας είναι παθιασμένος. Είναι πραγματικότητα πως το πάθος γίνεται εμμονή όταν συσχετίζεται με τον αθλητισμό. Και είναι αποδεδιεγμένο πως ο Παναθηναϊκός κόσμος δεν σταματά να παραδίδει μαθήματα. Και όσο τα χρόνια περνούν τα μαθήματα γίνονται όλο και πιο εμφατικά.

Αυτό που ίσως αγνοούν οι απλοί φίλαθλοι της ομάδας είναι την Παναθηναϊκή αρρώστια που κυβερνά την καθημερινότητα των οπαδών. Η τρέλα που κόλλησε όσους έχασαν τον ύπνο τους όταν καλοκαίρι ακόμη η κλήρωση έβγαλε μια γλυκιά υποχρέωση Δεκέμβρη μήνα στο Λονδίνο. Το πάθος όσων από την ημέρα της κλήρωσης μέχρι και την ώρα του αγώνα δεν έπαψαν να σκέφτονται τρόπους να κάνουν την πόλη πράσινη. Η υποχρέωση να δημιουργηθεί μία ακόμη περήφανη μνήμη στα Παναθηναϊκά μας μυαλά. Η σκέψη στα όρια της εμμονής ότι η ομάδα μας θα πρέπει να παίξει στη Λεωφόρο ακόμη μια φορά.

Ξεκίνησαν λοιπόν οι συναντήσεις, τα τηλέφωνα , τα μηνύματα και τα email. Ξεκίνησαν και τα όνειρα, τα πλάνα, τα σχέδια και όλα όσα κάνουν την υπόλοιπη ζωή να σταματά εκεί που ξεκινά ο Παναθηναϊκός  Άρχισαν τα σχέδια για τα εισιτήρια, την κερκίδα, τα συνθήματα, την υποδοχή, την οργάνωση και κάθε λεπτομέρεια.

Υπάρχει κάτι στο DNA του Παναθηναϊκού οπαδού που δεν μπορεί να αντιγραφεί από άλλους. Έχει κάτι ο γονιδιακός μας χάρτης που προκαλεί θαυμασμό, ζήλια, φθόνο, τρόμο, δέος, ανάλογα από το ποιοι είναι οι άλλοι κάθε φορά. Ένα sold out στο Λονδίνο με την ομάδα να μην είναι σε καλή αγωνιστική κατάσταση δεν είναι τυχαίο. Μία υποδοχή που δεν ξανάγινε σε παίκτες που είναι ακόμη στην εφηβεία δεν είναι τυχαίο. Μία κερκίδα να φωνάζει πιο δυνατά ενώ η ήττα έχει διαγραφεί, δεν είναι τυχαίο. Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Το ότι εσύ που διαβάζεις το κείμενο αυτό κι αρχίζεις να ανατριχιάζεις και περιμένεις να διαβάσεις κι άλλα για ακόμη μια Παναθηναϊκή στιγμή δεν είναι τυχαίο. Ήταν θέλημα Θεού να είμαστε Παναθηναϊκοί. Είναι μία μαγική στιγμή που κάθε φορά τη νιώθουμε όλοι, είναι όταν άλλος ένας Παναθηναϊκός γεννιέται. Άλλη μία καρδιά βάφεται ανεξίτηλα πράσινη και ζει μια ζωή προδιαγεγραμμένη, αιώνια πιστός, στις χαρές και τις λύπες μαζί.

 

Αρκετές πράσινες καρδιές στο νησί, συναντήθηκαν και σχεδίασαν ένα πράσινο οπαδικό ταξίδι. Το γλέντι λοιπόν ξεκίνησε με μία κλασσική Βρεταννική συνήθεια, μπυροποσία σε pub. Έπρεπε να παρθούν αποφάσεις… Να βρεθεί ο χώρος συνάντησης πριν τον αγώνα. Να κανονιστεί η pub που θα φιλοξενούσε την τρέλα μας από το πρωί. Να σχεδιαστεί η χωρογραφία. Να συζητηθούν τα συνθήματα. Να οργανωθεί η υποδοχή της ομάδας. Να αποφασιστεί η μετάβαση. Όμορφη ρουτίνα για όσους ξέρουν τι σημαίνει το «εκεί που έχω ταξιδέψει εγώ».

Έφτασε το Σάββατο και βρέθηκε η pub, κλασικά Ιρλανδική, πολλά τα τριφύλλια και ακόμη περισσότερη η μπύρα. Βρέθηκε η ντουντούκα, μάθαμε για το τύμπανο, κλείσαμε τη διαδρομή, βγήκε η χωρογραφία, κανονίσαμε τα επόμενα rendezvous. Ένας scouter είδε το παιχνίδι των Spurs κι άλλος ένας τσέκαρε την περιοχή. Ένας τρίτος έφτιαξε ένα σύνθημα για τη βραδιά. Η επόμενη συνάντηση, Heathrow, Terminal 1.

Τρίτη βράδυ και ήδη αρκετοί έχουν χάσει τον ύπνο τους. Τα υλικά της χωρογραφίας έχουν φτάσει, και η ομάδα φτάνει Λονδίνο. Με τρένα, μετρό, λεωφορεία και αυτοκίνητα Παναθηναϊκού μαζεύονται σιγά σιγά. Μισή ώρα πριν την προσγείωση, όσοι βγαίνουν από το Terminal τα βλέπουν όλα πράσινα. Τραγούδι συνεχόμενο, κασκόλ, σημαίες, πανό, και το Heathrow θυμίζει Ελ.Βενιζέλος. Ένοπλοι αστυνομικοί, ασφάλεια και μία υπεύθυνη του αεροδρομίου μας περικυκλώνουν. Τουρίστες μας φωτογραφίζουν. Οι υπεύθυνοι απορούν… αφού πάτε ταξίδι γιατί δεν πάτε στις αναχωρήσεις; Μόλις καταλαβαίνουν ότι είμαστε εκεί για να υποδεχτούμε την ομάδα τα χάνουν. Δεν έχει ξαναγίνει μας λένε. ¨Το ξέρουμε¨ τους απαντάμε, only Panathinaikos. Η ώρα πλησιάζει, όσοι είναι να έρθουν έχουν έρθει και περνάμε μέσα. Πρασινίζει η αίθουσα αφίξεων, αλλά κρατάμε το τραγούδι ελεγχόμενα χαμηλά. Βγαίνουν άσχετοι Άγγλοι και μας λένε η ομάδα σας έρχεται. Τρελές στιγμές, η ομάδα δεν έχει πια αστέρια αλλά δεν μας νοιάζει, το τριφύλλι στις στολές είναι αυτό που μας έχει φέρει εκεί. Έχουμε αρχίσει να ανεβαίνουμε στο κάγκελο, δεν κρατιόμαστε άλλο  ξεχνάμε που βρισκόμαστε, αγνοούμε τους Άγγλους ένοπλους και τους αστυνομικούς οι οποίοι μας δίνουν χώρο. Έλληνες δημοσιογράφοι βγάζουν φωτογραφίες, μέλη της διοίκησης περνάνε, η πρώτη άφιξη είναι οι φροντιστές. Πανικός ακόμη και για τις βαλίτσες με τα τριφύλλια, μετά φωνή για τους παίκτες. Οι νέοι δείχνουν σαστισμένοι, δεν έχουν συνηθίσει σε τέτοια, οι ξένοι μας σαστισμένοι. Διπλό μες στο Λονδίνο ΠΑΟ ολέ, ολέ… το αεροδρόμιο σύεται. Κι εκεί ο χρόνος σταματά για όλους, όσους ήμασταν στο Amsterdam το 96 και τους νεότερους. Το μεγαλύτερο αστέρι της ομάδας, ο δικός μας Juan Ramon Rocha. Μας χαμογελάει, μας χαιρετά, χειραψίες με τους οπαδούς και αγωνιστικοί χαιρετισμοί. Ακολουθούμε την ομάδα έξω, παλαμάκια, συνθήματα και όπως παντού και πάντα, είσαι ένα χόοοοορτο μαγικόοοοο… Ο Juan χτυπάει παλαμάκια, μας μιλάει, τραγουδάει μαζί μας, μας βγάζει φωτογραφίες και βίντεο όπως και πολλοί της διοίκησης. Η ώρα περνάει, η ομάδα φεύγει κι εμείς έχουμε ανάγκη για ακόμη λίγο Παναθηναϊκό  το πάθος δεν σβήνει, η δίψα όμως ναι, και όλοι για μπύρες και ανασύνταξη στην pub του αεροδρομίου. Αξιοσημείωτο το ότι δεν γιουχάραμε κανέναν αν και πολλοί στην ομάδα δεν αξίζουν να φορούν το τριφύλλι και να έχουν τέτοιους οπαδούς. Είμαστε εκεί για τον Παναθηναϊκό μας και μόνο.

Η Τετάρτη περνάει με οργανωτικά θέματα. Η pub έχει κλειστεί και οι λεπτομέρειες της χωρογραφίας συζητιούνται. Η ντουντούκα αγοράζεται, flyers τυπώνονται, αυτοκόλλητα συγκεντρώνονται, ετοιμαζόμαστε. Όσοι δεν είναι Λονδίνο οργανώνονται, τα εισιτήρια είναι εκεί, η αδρεναλίνη ανεβαίνει, να συγκεντρωθείς στη δουλειά είναι αδύνατον, δεν υπάρχει μυαλό για διαλέξεις και εργασίες. Είναι πλέον βράδυ, επισκέπτες από Ελλάδα και άλλα μέρη εντός κι εκτός UK φτάνουν Λονδίνο. Είναι αδύνατον να κοιμηθείς, 100% μυαλό, σώμα, ψυχή είναι Παναθηναϊκός  τίποτε άλλο δεν έχει σημασία. Κι όμως όλες αυτές τις μέρες δεν έχουμε ξεχάσει τον Ερασιτέχνη. Ο Παναθηναϊκός είναι ένας και η αγάπη είναι κοινή. Μαζεύουμε ιδέες για το πως θα βοηθήσουμε. Το PAO Abroad θα έχει την τιμητική του αύριο.

Δυστυχώς η pub δεν ανοίγει πριν τις 12 το μεσημέρι και η manager παθαίνει βλέποντας Παναθηναϊκούς να περιμένουν το άνοιγμα. Σιγά σιγά κόσμος μαζεύεται και πιστοί στο rendezvous φίλοι από Ελλάδα κι Ευρώπη δίνουν το παρόν. Αθήνα, Μυτιλήνη, Χίος, Κύπρος, Βέλγιο, Ολλανδία, Γερμανία, Σουηδία, Γαλλία, Ιταλία, είναι εκεί. Η μπύρα ρέει άφθονη, ο χώρος γεμίζει, κι όλοι τρελαίνονται. Πολλοί δεν κρατιούνται και βγαίνουν έξω στο δρόμο, είναι και η απαγόρευση του τσιγάρου που ενοχλεί. Το κουτί του PAO Abroad δεν σταματά να γυρίζει, τα flyers μοιράζονται έξω από την pub και συνεισφορές μαζεύονται, ενώ όλοι ενημερώνονται. Δίνονται οδηγίες για την χωρογραφία και η πώρωση φτάνει στα ύψη. Είμαστε εκεί  είμαστε έτοιμοι και το τραγούδι ξεκινάει. Χόρτο μαγικό μέσα στην pub, η οποία δεν μας χωράει πια και όλοι έξω. Η αστυνομία φτάνει στην ώρα της, παρατηρώντας πάνω από 200 άτομα να κλείνουν τον δρόμο, και με ασταμάτητο τραγούδι να κατευθύνονται στο Piccadilly Circus. Το Λονδίνο πρασινίζει!

Το άγαλμα του έρωτα είναι σημείο συνάντησης για ερωτευμένους κι εμείς είμαστε εκεί να φωνάζουμε για την μονή μας αγάπη τον Παναθηναϊκό μέχρι τα ουράνια. Τριφυλλάρα πόσο σ'αγαπώ, πόσες φορές το έχουμε τραγουδήσει αυτό στο ίδιο σημείο της Αγγλικής πρωτεύουσας! Κόσμος συνεχίζει να έρχεται και περιμένουμε να είναι όλοι εκεί. Το τραγούδι δε σταματά και το τύμπανο με τη ντουντούκα καθοδηγούν όλους μας. Αναμνηστικές φωτογραφίες με τα πανό και πάμε ξανά είσαι ένα χόοοοορτο μαγικόοοοο… Τώρα πια ξέρουμε πως νιώθει ο Παρθενώνας, 400 και πλέον Παναθηναϊκοί στο κέντρο της πλατείας τραγουδούν και χορεύουν με έναν κλοιό από φωτογραφικές να αποθανατίζουν. Το Λονδίνο πρασινίζει κι άλλο!

Η ώρα περνά και πράγματα πρέπει να γίνουν στο γήπεδο. Το τύμπανο δίνει το σύνθημα, η πρώτη πορεία ξεκινά. Δεν έχει ξαναγίνει, ο κόσμος είναι πολύς, τώρα είμαστε πάνω από 500 Παναθηναϊκοί και κατευθυνόμαστε προς το Green Park Station. Ο δρόμος κλείνει, ένα λεωφορείο παγιδεύεται στα φανάρια, ο οδηγός νομίζει πως κορνάροντας θα ανοίξει δρόμο. Το μόνο που ακούγεται είναι το Ελλάς, Ευρώπη, Παναθηναϊκός  Η πορεία είναι πυκνή και ο κόσμος έχει κάνει σειρές στα πεζοδρόμια. Το αντίθετο ρεύμα έχει μπλοκάρει, οι οδηγοί μας χαζεύουν. Δεν ρωτάνε γιατί ξέρουν, όλοι χαιρετάνε και φωνάζουν Panathinaikos. Είναι βαριά η φανέλα! Για άλλη μια φορά ειρηνική πορεία όταν πρέπει. Γονείς βάζουν τα παιδάκια μπροστά να δουν, να μάθουν, άλλοι μας χαιρετούν, μας λένε good luck. Γιορτινό και Χριστουγεννιάτικο το κλίμα στο Λονδίνο με θερμοκρασία ψύχους, κι όμως η πορεία βράζει. ΠΑΟ γερά, στη λεωφόρο παίζουμε ακόμη μια φορά, θυμίζει άλλες εποχές, ανέβασμα από Βικτώρια και Πεδίο προς το σπίτι του Παναθηναϊκού μας. Έχω στο Λονδίνο μια δουλειά, κάνω την Picadilly Street, Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Αποστολή επετεύχθη. Το Λονδίνο πρασίνισε για τα καλά!

Τρένα για Seven Sisters Station κι αναμονή να προλάβουν όλοι. Η πορεία είναι πλέον ποτάμι. Ο καθένας παίρνει τη θέση του και περπατάμε μέσα στο Tottenham. Αν και νωρίς, οι Άγγλοι οπαδοί είναι αρκετοί και περιορίζονται στο να κοιτάνε την πράσινη πορεία μέσα στους δρόμους του βόρειου Λονδίνου. Σχεδόν μία ώρα μετά φτάνουμε στο γήπεδο και κάνουμε αισθητή την παρουσία μας με το τύμπανο στη μέση κι άλλο ένα χόρτο μαγικό. Όσοι νόμιζαν ότι παίζουμε εκτός έδρας, έχουν πλέον καταλάβει… Το Λονδίνο είναι μόνο πράσινο!

Μετά από 45 λεπτά διαπραγματεύσεων, τα μισά της χωρογραφίας δεν περνάνε μέσα όπως και το τύμπανο αλλά δεν πτοούμαστε. Οι πρώτες θέσεις έχουν γεμίσει, κι αρχίζει το άπλωμα σε εκτός έδρας γήπεδο. Συνολικά 4 λωρίδες, 1.5 επί 25 μέτρα ετοιμάζονται. Στη μέση όλοι θα σηκώσουν τα κασκόλ τους. Είκοσι άτομα τρέχουν πάνω κάτω να οργανώσουν και να ετοιμάσουν όλους. Οι Άγγλοι δεν αφήνουν να περάσει σχεδόν τίποτε ανάμεσα στις κερκίδες αλλά τελικά όλα είναι στη θέση τους. Το δικό μας μπλοκ έχει αρχίσει να ζεσταίνει τη φωνή του κι όσο πλησιάζει η ώρα τα παιδιά δεν κρατιούνται πλέον. Ήρθε η ώρα για βαφτίσια - Welcome to Green Heart Lane! Οι Άγγλοι οπαδοί ξεκινάνε ένα απο τα κλασσικά μακρόσυρτα τραγούδια τους πριν μπουν οι ομάδες. Είναι η μία από τις 4 συνολικά φορές που θα ακουστούν απόψε σε 90 λεπτά. Η υπόλοιπη διάρκεια του αγώνα είναι Ελληνική υπόθεση. Διόρθωση - Παναθηναϊκή υπόθεση - κι άλλοι έχουν παίξει Αγγλία και εισέπραξαν το we don't hear you…

Η θερμοκρασία φλερτάρει επικίνδυνα με τους μηδέν βαθμούς αλλά αρκετοί έχουν ζεσταθεί και οι μπλούζες βγαίνουν. Οι διαιτητές βγαίνουν πρώτοι όπως φαίνεται στην οθόνη και το crowd control δίνει το συμφωνημένο all clear. Ώρα ο Παναθηναϊκός να γίνει και πάλι Panathinaikos και οι οπαδοί του είναι εκεί. ΠΑΟ ολέ ολέ ΠΑΟ ολέ ολέ ΠΑΟ ολέ ΠΑΟ ολέ ΠΑΟ ολέο, και φύγαμε. Το σήμα δίνεται, τα πανιά ξεδιπλώνονται και τα κασκόλ τεντωμένα στα χέρια. Οι φωνητικές χορδές στα όρια τους και διπλό μες στο Λονδίνο ΠΑΟ ολέ ολέ. Η οθόνη ξεχνά το line up των παικτών και αγνοεί τους Άγγλους στην κερκίδα. Συνολικά 4 φορές εστιάζει στον κόσμο που απαιτεί το αυτονόητο, ο Panathinaikos να δώσει το παρόν. Το score δεν ευνοεί και βρισκόμαστε πίσω. Κανείς δεν μασάει και μετά από μισό λεπτό η φωνή που δεν σταμάτησε καθόλου είναι η μόνη που ακούγεται. Μαθήματα κερκίδας εκτός έδρας, σε οργάνωση και πάθος. Η ομάδα το παλεύει παραπάνω από όσο περίμεναν οι αντίπαλοι και ισοφαρίζει μετά από αφόρητη πίεση. Αρνούμαι να ασχοληθώ με παίκτες ατομικά, η ομάδα πάνω από όλους, αλλά ο πανηγυρισμός του scorer δείχνει πως απόψε έχουν πιάσει το νόημα. Δεν είναι μόνοι, παντού και πάντα, μια ζωή μαζί. Είναι εμφανές πως αυτό που ακολουθεί δεν το περιμένει κανείς τους. Ένας κακός χαμός, δυνατός παλμός και η κερκίδα σπρώχνει την ομάδα στη φυσική της θέση, νίκη εκτός έδρας σε Ευρωπαϊκό match. Δυστυχώς η τύχη το φέρνει ώστε κόντρα στην πορεία του αγώνα να δεχτούμε δεύτερο goal και στο τέλος μέσα στην ξενέρα και την κούραση ένα τρίτο. Ο πίνακας μόνο το επιβεβαιώνει γιατί εκεί στη γωνία στο South End έχουν στήσει party και δεν σταματάνε. Κάτι τρελοί Παναθηναϊκοί δεν ξενερώνουν ποτέ και κρατάνε πάντα δυνατά την πράσινη σημαία μας ψηλά. Τα συνθήματα διαδέχονται το ένα το άλλο και το τραγούδι σταματά αφού εμψυχώσουμε τους παίκτες για το επερχόμενο αγώνα με κάτι ανύπαρκτους.

Δεν υπάρχει τίποτε πιο ηδονικό από το δρόμο της επιστροφής μετά από Ευρωπαϊκό διπλό. Είναι δύσκολο να περιγραφεί με λέξεις αλλά εμείς το γνωρίζουμε  καλά. Οι υπόλοιποι αλλάξτε ομάδα ή συνεχίστε να διαβάζετε μήπως πάρετε καμία ιδέα. Είναι πρωτόγονο συναίσθημα ικανοποίησης που συνοδεύει την ταξινόμηση αναμνήσεων. Είναι στιγμές που αναπολείς πότε το ξανάνιωσες, Amsterdam, Glasgow, Milan, Porto, Bremen, Rome και προσπαθείς να συγκρίνεις την μεγαλύτερη συγκίνηση, την πιο δυνατή κραυγή σε πανηγυρισμό κάποιου γκολ  Κάποιοι θα πουν, ρε συ κατάλαβες τίποτε από τον αγώνα γιατί κάνεις σαν να μην χάσαμε. Είναι γεγονός, ο γυρισμός είχε κούραση αντί για άγρια χαρά κι αδρεναλίνη που σε κάνει να πετάς. Όμως είχε μία συντροφική ικανοποίηση ότι η ομάδα κράτησε ψηλά το κεφάλι και πάνω απ'όλα ότι οι οπαδοί για άλλη μια φορά έκαναν το χρέος τους.

Η επιστροφή μέσα στη βροχή και στο κρύο, περπάτημα μία ώρα και κούραση, αλλά σημασία δεν δίναμε. Άλλη μια φορά η αίσθηση ότι είμαστε τυχεροί που το ζήσαμε κι αυτό.

Είναι ευλογημένη η ζωή του Παναθηναϊκού οπαδού, με τις μικρές στιγμές να είναι τόσο δυνατές, ανεξίτηλες…

Με Παναθηναϊκή τιμή ,

Daffy από Watford.

Last modified on Monday, 11 May 2015 04:55
                    
Help our cause keep the amateur divisions of Panathinaikos alive! All contributions are sent towards the amateur divisions of Panathinaikos!
Βοηθήστε την προσπάθεια μας να κρατήσουμε ζωντανά τα ερασιτεχνικά τμήματα του Παναθηναϊκού. Όλες οι εισφορές αποδίδονται στο ολόκληρο στον Ερασιτέχνη!

CONNECT