30March2017

Home Νέα History Έχω στο Λονδίνο μια δουλειά!
Sunday, 02 June 2013 08:09

Έχω στο Λονδίνο μια δουλειά!

Όταν οι ένδεκα ποδοσφαιριστές του Παναθηναϊκού παρέα με τον μικρό Παναγιώτη Ποβολανέα έμπαιναν σαν σήμερα, 2 Ιουνίου 1971 και ώρα Λονδίνου 19.45, στον αγωνιστικό χώρο του σταδίου Ουέμπλεϋ για να αγωνιστούν στον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης, ολόκληρη η Ελλάδα και μαζί της η ομογένεια ζούσαν και ανέπνεαν έχοντας ένα κοινό όνειρο.  Να δουν την ομάδα του Φέρεντς Πούσκας στην κορυφή της Ευρώπης.

Ο Παναθηναϊκός μπορεί να μην κατάφερε εκείνη την ήμερα να φύγει νικητής, όμως οι ποδοσφαιριστές του κατάφεραν να περάσουν το Τριφύλλι στην αιωνιότητα. Δεν είναι και μικρό πράγμα άλλωστε, κάθε χρόνο, κάπου μέσα στον Μάϊο που διεξάγεται ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ, στα κάθε λογής ιστορικά αφιερώματα στους τελικούς του κυπέλλου πρωταθλητριών που γίνονται σε ολόκληρη την υφήλιο να αναφέρεται το όνομα του Παναθηναϊκού. Το Τριφύλλι, από το 1971 στρογγυλοκάθεται σε έναν θρόνο που καμία ΕΠΟ, καμία ΚΕΔ, καμία Σούπερ Λίγκα δεν μπορούν να του αποσπάσουν. Της μοναδικής ελληνικής ομάδας που κατάφερε να αγωνιστεί στον τελικό της μεγαλύτερης διασυλλογικής διοργάνωσης. Κάτι που μέχρι σήμερα καμία άλλη ομάδα δεν κατάφερε να πετύχει. Ο Παναθηναϊκός είναι υπερήφανο μέλος μίας «αθάνατης» λίστας με τα μεγαλύτερα κλαμπ της «γηραιάς» ηπείρου και θα παραμείνει «επί γενεάς γενεών εις την Αιωνιότητα» σε αυτήν.

wembley1

Για πολλά χρόνια διάφοροι έλεγαν πως ο Παναθηναϊκός υπήρξε τυχερός στον τελικό, και θα μπορούσε να δεχθεί περισσότερα τέρματα. Όταν όμως το ιστορικό παιχνίδι της 2ας Ιουνίου 1971 ανέβηκε ολόκληρο στο διαδίκτυο διαψεύστηκαν παταγωδώς. Καταρχήν, το Τριφύλλι ήταν εξαρχής άτυχο, καθώς κλήθηκε να αντιμετωπίσει μία από τις κορυφαίες ομάδες που εμφανίστηκαν ποτέ στη γη. Τον μεγάλο Άγιαξ του «αέρινου» Γιόχαν Κρόιφ, που αργότερα έκανε το «θρι-πιτ» κατακτώντας το κύπελλο πρωταθλητριών το 1972 και το 1973.

Επρόκειτο για την ομάδα που εκείνα τα χρόνια κανένας δεν μπορούσε να κερδίσει και άλλοτε έφευγε από το γήπεδο φορτωμένη με πολλά τέρματα. Την περίοδο 1970-1973, Μπάγερν, Μίλαν, Ίντερ, Γιουβέντους, Άρσεναλ, Μπενφίκα, Σέλτικ, Ρεάλ Μαδρίτης υπήρξαν «θύματα» της ομάδας που δίδαξε το «total football».

wembley3

Ο Παναθηναϊκός μπορεί να μην αποτέλεσε εξαίρεση, όμως στάθηκε αξιοπρεπέστατα απέναντι στους Ολλανδούς, και χρειάστηκε ένα αυτογκόλ του Καψή τρία λεπτά πριν το τέλος για να παραδοθεί. Αν δει κάποιος προσεκτικά ολόκληρο τον αγώνα, θα συμπεράνει πως αν και ο Άγιαξ είχε αρκετές ευκαιρίες, οι Ελληνες δεν κλείστηκαν στιγμή στα καρέ τους, είχαν την κατοχή της μπάλας στα μεγαλύτερα διαστήματα και μάλιστα ίσως να μπορούσαν να ισοφαρίσουν σε δύο στιγμές στο α' ημίχρονο, μία με ένα «ασθενικό» σουτ του Αριστείδη Καμάρα μέσα στην περιοχή και άλλη μία με μία άστοχη κεφαλιά του Αντώνη Αντωνιάδη σε κενή εστία από τα τη μικρή περιοχή!

wembley2

Κάτι που πρέπει επίσης να σημειωθεί είναι πως ο Παναθηναϊκός πέτυχε αυτό το ανεπανάληπτο κατόρθωμα αγωνιζόμενος ΜΟΝΟ με Έλληνες ποδοσφαιριστές. Και μάλιστα, η συντριπτική πλειοψηφία αυτών ήταν Αθηναίοι. Από τους ένδεκα που πάτησαν το χορτάρι του «Ναού» του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, οι οκτώ ήταν Αθηναίοι, ενώ από τους είκοσι δύο που συμπεριλαμβάνονταν συνολικά στο ρόστερ της περιόδου 1970-1971, καταγωγή από την πρωτεύουσα είχαν οι δεκαοκτώ!

Η παρουσία των φιλάθλων του Παναθηναϊκού εκείνη την ιστορική ημέρα ήταν ανεπανάληπτη. Πρόκειται για τη μεγαλύτερη εξόρμηση Ελλήνων οπαδών σε γήπεδο του εξωτερικού. Από τους 83.179 που παρακολούθησαν τον τελικό, εικάζεται πως πάνω από 25.000 ήταν Έλληνες. Μπορεί να έφυγαν απογοητευμένοι από το Ουέμπλεϋ, έφυγαν όμωςυπερήφανοι και με ψηλά το κεφάλι. Ο Άγιαξ κέρδισε το ματς, ο Παναθηναϊκός όμως κέρδισε τις εντυπώσεις, την διεθνή αναγνώριση, και πολλές γενιές «πράσινων» οπαδών. Είναι χαρακτηριστικό άλλωστε το γεγονός πως εκείνες τις μέρες έφτασαν σωρηδόν σε αθλητικές εφημερίδες επιστολές φιλάθλων άλλων ομάδων που δήλωναν ευθαρσώς πως πλέον αλλάζουν ομάδα και γίνονται Παναθηναϊκοί!

wembley4

Την πράσινη σημαία με το Τριφύλλι έστησαν στον ιστό του Ουέμπλεϋ οι Τάκης Οικονομόπουλος, Γιάννης Τομαράς, Γιώργος Βλάχος, Φραγκίσκος Σούρπης, Αριστείδης Καμάρας, Κώστας Ελευθεράκης, Χάρης Γραμμός, Άνθιμος Καψής, Τότης Φυλακούρης, Αντώνης Αντωνιάδης και ο αρχηγός Μίμης Δομάζος, ίσως ο κορυφαίος Έλληνας ποδοσφαιριστής όλων των εποχών. Προπονητής ο αείμνηστος «καλπάζων συνταγματάρχης», Φέρεντς Πούσκας.

wembley7

Τελικά ήταν μάλλον γραφτό ο άθλος του Παναθηναϊκού να ολοκληρωθεί στο Ουέμπλεϋ και όχι σε ένα άλλο γήπεδο. Ίσως ήταν το μόνο γήπεδο που άξιζε να υποδεχθεί τον Πούσκας, ίσως τιμής ένεκεν για τα «όργια» που έκανε στο ίδιο γήπεδο το 1953, όταν η Ουγγαρία συνέτριψε την αήττητη μέχρι τότε στα εντός έδρας παιχνίδια της, Αγγλία με 6-3.

ΥΓ. Ανήμερα του φετινού τελικού μεταξύ της Μπάγερν Μονάχου και της Μπορούσια Ντόρτμουντ, ήμουν στο αυτοκίνητο με τη γυναίκα μου, καθ' οδόν για κάποια ημερήσια απόδραση, ακούγοντας παράλληλα κάποιον αθλητικό ραδιοφωνικό σταθμό που είχε αφιέρωμα σε όλους τους τελικούς.

Μέχρι που έφτασε στο 1971 και στον Παναθηναϊκό. «Και τώρα ας ακούσουμε ένα τραγούδι που μας θυμίζει την μεγάλη εκείνη μέρα του ελληνικού ποδοσφαίρου», είπε ο παρουσιαστής. Ήταν το «Έχω στο Λονδίνο μια δουλειά», με μουσική δανεισμένη από το «Obla-di Obla-da» των Beatles και στίχους του Φραγκίσκου Σούρπη. Ανέβασα την ένταση του ραδιοφώνου και μαζί της την ένταση της φωνής μου. Μαζί της τραγουδούσε και η καρδιά...

«Φεύγω από το σπίτι μου το πατρικό, έχω στο Λονδίνο μια δουλειά. 
Βρήκα σ' ένα σύντομο λογαριασμό, πως τα γκολ είναι γλυκά σαν τα φιλιά. 

Ένα γκολ, δύο γκολ, στον αέρα, Πάντσο η ομάδα πετά.
Ένα γκολ, δύο γκολ τέτοια μέρα, άνοιξη έχει η καρδιά.
Όταν θα γυρίσω θα στο ξαναπώ, όσο μ' αγαπάς πως σ' αγαπώ. 
Πράσινο μαντίλι δέσε στα μαλλιά, τώρα έχω στο Λονδίνο μια δουλειά.
Ζένες Ες με θυμάσαι ακόμα, Σλόβαν με ξέρεις καλά. Του Αστέρα το κόκκινο χρώμα, πράσινη πήρε μπογιά. Με ζεστή καρδιά και ψυχή βαθιά, ξαναδώσε τη μάχη άλλη μια φορά, Παναθηναϊκέ!
Πράσινο τον Τάμεση θέλω να δω, μέσα σ' ένα κύπελλο χρυσό. Κι έξω από το Μπάκιγχαμ έχω σκοπό, να κολλήσω το Τριφύλλι θυρεό.
Προχωρείτε του ΠΑΟ, λιοντάρια, στο Γουέμπλεϊ βάλτε φωτιά. Σαν κι εσάς διαλεχτά παλικάρια, μόνο η Ελλάδα γεννά!»

wembley5

Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα πως «διάολε, ήμασταν κι εμείς κάποτε εκεί, και είχαμε την ίδια δουλειά με τους Γερμανούς σήμερα!». Και σκέφτηκα πως ήμουν πραγματικά άτυχος που δεν είχα γεννηθεί αρκετά χρόνια νωρίτερα για να ζήσω από κοντά εκείνες τις στιγμές. Το Ουέμπλεϋ παρόλα αυτά θα φώλιαζε μέσα μου από τα μικράτα μου. Από 3 χρονών (υπάρχουν και φωτογραφικές αποδείξεις παρακαλώ!), έπαιζα πάντα με αυτήν την λευκή πλαστική μπαλίτσα (σίγουρα οι 30+ τη θυμάστε), που πάνω της έγραφε με πράσινα γράμματα «ΠΑΟ - ΟΥΕΜΠΛΕΫ».

Οι αντίστοιχες μπάλες των άλλων ομάδων δεν έγραφαν αυτό που έγραφε η δική μου και αυτό με έκανε υπερήφανο...

wembley8

Πολλοί άνθρωποι ζουν και αναπνέουν για να πραγματοποιήσουν τα μεγαλύτερα τους όνειρα. Άλλοι ονειρεύονται να πάρουν ένα πτυχίο, άλλοι να αποκτήσουν ένα παιδί. Οι Παναθηναϊκοί όμως έχουν μέσα τους κι ένα πρόσθετο όνειρο, το οποίο φωλιάζει βαθιά μέσα τους και για το οποίο μπορεί να περιμένουν μία ολόκληρη ζωή για το δουν να πραγματοποιείται.

Θα ξαναπάς άραγε ξανά στον τελικό, Παναθηναϊκέ; Ποιος ξέρει... Μπορεί η μοίρα και ο Θεός, μετά τις απανωτές πίκρες των τελευταίων ετών να μας κρατούν το καλύτερο για το τέλος και το όνειρο μας να πραγματοποιηθεί. Να σε ξαναδούμε Τριφυλλάρα ξανά στο Ουέμπλεϋ.

Αυτή τη φορά όμως, (όπως έγραφε χαρακτηριστικά κι ένα πανό στις 2/6/1971) «ΣΕ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΙΚΗΤΗ»...

Last modified on Wednesday, 28 October 2015 09:32
                    
Help our cause keep the amateur divisions of Panathinaikos alive! All contributions are sent towards the amateur divisions of Panathinaikos!
Βοηθήστε την προσπάθεια μας να κρατήσουμε ζωντανά τα ερασιτεχνικά τμήματα του Παναθηναϊκού. Όλες οι εισφορές αποδίδονται στο ολόκληρο στον Ερασιτέχνη!

CONNECT