Error
  • JUser: :_load: Unable to load user with ID: 58191
Print this page
Συμμετοχή. Η απάντηση για όλα τα προβλήματα...
14 May 2015

Συμμετοχή. Η απάντηση για όλα τα προβλήματα...

Γειά σας αδερφάκια μου,

Διάβασα με προσοχή και τα τρία μέρη της συνέντευξης του PAOabroad στους Ηλία Μιχαλαριά και Γιώργο Καρανάσο. Αυτά τα δύο παιδιά, όπως επίσης και όλοι οι υπόλοιποι που «τρέχουν» τον Όμιλο, βρίσκονταν μια ζωή μαζί μας στις κερκίδες και εδώ και δύο χρόνια ανέλαβαν την ύψιστη ευθύνη. Τις τύχες του Συλλόγου, στην πιο δύσκολη χρονική στιγμή.

Αυτό λοιπόν που βγαίνει από την τρισκελή συνέντευξη, αν μπορεί να περιγραφεί με μία μόνο λέξη, θα ήταν όραμα.

Το πάθος, η αγάπη, το μεράκι και ο σωστός προγραμματισμός των παιδιών αυτών, έχουν έως τώρα επιφέρει σπουδαία αποτελέσματα για όλα τα τμήματα του Συλλόγου. Όχι μόνο ως προς τις επιτυχίες που έκαναν τις πρώτες τους εμφανίσεις μετά από πολλά χρόνια αφάνειας, αλλά κυρίως ως προς τις γερές βάσεις που μπαίνουν για το μέλλον. Αυτές είναι άλλωστε που θα εγγυηθούν ότι ο Παναθηναϊκός δεν θα ξαναβρεθεί να κουβαλάει τόσα χρέη, αλλά οι ακαδημίες του και η συνολική λειτουργία του, θα εξασφαλίζουν την βιωσιμότητά του στα βάθη των δεκαετιών.

Και αυτή η βιωσιμότητα θα φανεί στην πράξη μέσω των νέων εγκαταστάσεων που ονειρεύονται τα αδερφάκια μας και περιγράφουν στη συνέντευξη. Μέσω όλων των ενεργειών που χρειάζονται να γίνουν, ώστε ο Παναθηναϊκός να ανταμώσει για ακόμα μία φορά με το πεπρωμένο του. Να είναι πρωταθλητής σε όλα τα σπορ.

Κάπου εδώ όμως ρε αδερφάκια μου θα σας πω το παράπονό μου.

Ζήσαμε μία χρονιά όπου Τάφος, Κυψέλη, Ιλίσια και οπουδήποτε αλλού αγωνιζόταν ο Όμιλος, τα γήπεδα έσφιζαν από πράσινο παλμό. Ο κόσμος έδινε μαζική παρουσία για τα δεδομένα του ερασιτεχνικού αθλητισμού, πράγμα που όμοιό του δεν έχει ξαναδεί η αθλητική κοινότητα της χώρας. Πώς γίνεται όμως ρε αδερφάκια μου να νιώθουμε, να δίνουμε το «παρών» κατά χιλιάδες παντού και ο Όμιλος να έχει τριψήφιο αριθμό μελών; Δεν είναι λίγο αντιφατικό;

Διάβαζα λοιπόν κάποια διαμάντια σε αυτόν τον ιστότοπο, σχετικά με την ψυχοσύνθεση του φίλου του Παναθηναϊκού κάποιες δεκαετίες πριν. Πόσο μεγάλος τίτλος τιμής ήταν να είσαι μέλος του Ομίλου. Σε ανέβαζε αυτόματα κοινωνικά. Ήταν τιμητικό παράσημο και αναγνώριση των ηθών σου. Και όλα αυτά τα ήξερα από πριν, όμως στα άρθρα... ζωγραφιές που διάβασα στο PAOabroad, πιστεύω πως αποτυπώθηκε με τον καλύτερο τρόπο η «απόχρωση» των συναισθημάτων του μέσου φίλου του Παναθηναϊκού τότε.

Αυτή λοιπόν η ρομαντικότητα ρε αδέρφια με συνεπαίρνει. Με συνεπαίρνει που στον Παναθηναϊκό υπήρχαν άνθρωποι ηθικοί. Άνθρωποι τίμιοι. Άνθρωποι μάγκες και αρσενικοί, που ο λόγος τους μετρούσε περισσότερο από όλα τα λεφτά του κόσμου. Και αυτοί οι άνθρωποι ρε μάγκες μου ένιωθαν τιμή να είναι μέλη του Συλλόγου.

Η ψυχοσύνθεση του μέσου ανθρώπου και κατά συνέπεια του μέσου φίλου του Παναθηναϊκού, έχει αλλάξει μέσα σε αυτές τις δεκαετίες. Εσείς όμως αυτή την αλλαγή τη βλέπετε προς το καλύτερο; Γιατί εγώ όχι.

Γιατί λοιπόν ρε αδερφάκια μου να μην το πάρουμε αλλιώς και να γίνουμε ρομαντικοί σαν τους Παναθηναϊκούς «πατέρες» μας; Και όχι μόνο οι συνδεσμίτες φιλαράκια. Αυτοί πληρώνουν εγγραφές σε κλαμπ, αγοράζουν μπλούζες του Α.Ο., σε κάθε ματς παίρνουν εισιτήριο κτλ. Και οι πιο απομακρυσμένοι επίσης. Ελάτε κι εσείς κοντά. Δεν δαγκώνει κανείς. Και θα δείτε που θα το αγαπήσετε όλο αυτό. Θα σας συνεπάρει και θα γίνετε «αρρωστάκια».

Κι όπως είχα δει σε ένα παλιότερο άρθρο στον ιστότοπο, συζητάμε για 60 ευρώ τον χρόνο. 5 ευρώ τον μήνα. 1.15 ευρώ την εβδομάδα. 0.167 ευρώ τη μέρα. Συζητάμε για ένα πακέτο τσιγάρα λιγότερο τον μήνα. Για ένα καφέ λιγότερο στις τρεις εβδομάδες. Για μία τσίχλα λιγότερη τη μέρα...

Για να επιστρέψω λοιπόν πίσω σε αυτό με το οποίο ξεκίνησα την κουβέντα και να κλείσω σιγά-σιγά, βλέπω ότι υπάρχει το όραμα, υπάρχουν τα άτομα να το «τρέξουν», υπάρχει η όρεξη, η αγάπη και το μεράκι, υπάρχουν ακόμα και οι συνθήκες, καθώς αν και έχουμε παντού μόνο εχθρούς και υπηρέτες του γαυροκαθεστώτος, η δύναμή μας όταν είμαστε ενωμένοι αρκεί για να υπερνικήσει όλα τα εμπόδια. Το μόνο που δεν υπάρχει είναι η μαζική συμμετοχή.

Γι’αυτό όμως αδερφάκια μου δεν ευθύνεται ο Παναθηναϊκός. Δεν ευθύνεται κάποιος άλλος, στον οποίο ψάχνουμε να χρεώσουμε τα πάντα. Γι’αυτό ευθύνεται μόνο η αρρωστημένη ψυχοσύνθεση του μέσου ανθρώπου της σημερινής κοινωνίας του «δεν με νοιάζει» και του «δεν συμμετέχω». Και αυτό οφείλει να αλλάξει.

Συμμετοχή. Η απάντηση για όλα τα προβλήματα...

Ace of Clubs