26August2019

Home Στήλες Ace of Clubs Ανήσυχα πνεύματα
Error
  • JUser: :_load: Unable to load user with ID: 58191
09 May 2015

Ανήσυχα πνεύματα

Γειά σας αδερφάκια μου,

Το PAOabroad είναι μία παρέα ανήσυχων πνευμάτων που αγωνίζονται για τον Παναθηναϊκό Αθλητικό Όμιλο και θεωρώ τιμή μου που μου δίνουν τη δυνατότητα να εκφράζομαι μέσα από τον χώρο τους. Για τις προσπάθειές τους και την έως τώρα προσφορά τους, αν δεν γνωρίζετε, ρωτήστε τα τμήματα του Ερασιτέχνη μας να σας ενημερώσουν. Στο δικό μου μυαλό τους λογίζω ως την πιο αγνή Παναθηναϊκή προσπάθεια, που πρέπει να βρει στήριξη από όποιον δηλώνει φίλος του Ομίλου και γι'αυτό γράφω εδώ με χαρά και δίψα για μαχητικό αγώνα για τον Παναθηναϊκό μας.

Θα τα λέμε λοιπόν συχνά από εδώ και θα εξετάζουμε την επικαιρότητα από τη σκοπιά του οπαδού του Παναθηναϊκού. Όχι του δημοσιογράφου που πληρώνεται για να γράφει ό,τι γράφει, όχι του υπαλλήλου κάποιου οργανισμού, όχι του μίζερου νεοέλληνα που βγάζει στον Παναθηναϊκό όλες τις ασχήμιες της καθημερινότητάς του. Του οπαδού του Ομίλου. Του μεγαλύτερου και ιστορικότερου Συλλόγου της χώρας.

Αυτό λείπει άλλωστε από τον Παναθηναϊκό. Ο αγνός οπαδός του. Αυτός που είναι προετοιμασμένος να δώσει και την ψυχή του για την Παναθηναϊκή Ιδέα. Αυτός που γνωρίζει την Ιστορία του Ομίλου και τον πιάνει δέος μπροστά σε αυτή. Αυτός που νιώθει πολύ μικρός μπροστά στον Όμιλο και βάζει πάντα το συμφέρον του Συλλόγου πρώτο. Αυτός που αγωνίζεται να γίνει καλύτερος άνθρωπος μέσω της ενασχόλησής του με τον Σύλλογο και που βασικές αρχές του είναι ο σεβασμός, η ηθική, η αξιοπρέπεια, η αλληλεγγύη και η μαχητικότητα.

Δυστυχώς αν εξαιρέσουμε μερικές χιλιάδες ρομαντικών ψυχών που πασχίζουν για τον Παναθηναϊκό μας, η πλειοψηφία του κόσμου βλέπει τα παραπάνω ως γραφικά. Ο μέσος Παναθηναϊκός σου λέει «Τι μας λες ρε μεγάλε τώρα; Όλοι οι οπαδοί ίδιοι είναι, απλά υποστηρίζουν διαφορετική ομάδα». Και δυστυχώς βλέπεις ότι το παραμύθι το έχουν χωνέψει για τα καλά.

Ναι όλοι ίδιοι είναι. Έχουν δύο μάτια, δύο αυτιά, δύο χέρια, δύο πόδια κτλ. Δεν είναι ίδιες προσωπικότητες όμως. Δεν αντιλαμβάνονται τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο και δεν τους διέπουν οι ίδιες αξίες και τα ίδια ιδανικά. Πώς μπορώ να λογίσω ως ίδιους τα αδερφάκια μου που «τρέχουν» τον Σύλλογο με τις τεράστιες θυσίες που έχουν κάνει στην προσωπική τους ζωή, χωρίς να έχουν κανένα κέρδος πέραν της ηθικής ικανοποίησης, με άλλους που μπλέκονται σε... περίεργα παιχνίδια και δεν αγωνίζονται τίμια και ηθικά; Πολύ θα βόλευε κάποιους να λογίζονται όλοι ως ίδιοι, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν είναι.

Το πρόβλημα όμως για τον Παναθηναϊκό δεν είναι τι κάνουν οι άλλοι. Όλοι γνωρίζουμε ότι δεν ζούμε σε τέλειο κόσμο. Πολλοί πατάνε επί πτωμάτων για να καταφέρουν τον σκοπό τους. Άλλοι ξεπουλάνε τους εαυτούς τους και τις αξίες τους για τριάντα αργύρια και υπάρχουν και αυτοί που πάνε όπου φυσάει ο άνεμος. Όλοι αυτοί υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Το θέμα μας όμως είναι το τι κάνουμε εμείς. Εμείς ως οπαδοί του Παναθηναϊκού.

Εμένα προσωπικά Παναθηναϊκό με έκαναν ο πατέρας μου, ο μεγάλος μου αδερφός και ο ξάδερφός μου. Πιτσιρικάκι εγώ τότε, με έβαλαν στην πρίζα. Και θυμάμαι κάποια συγγενικά μου πρόσωπα να προσπαθούν να με αλλάξουν ομάδα και να τους απαντώ «όχι, εγώ είμαι Παναθηναϊκός!».

Ως παιδί όλο αυτό το έβρισκα ευχάριστο. Ήταν σαν ένα παιχνίδι που μου προσφέρε όμορφες στιγμές με το περιβάλλον μου. Μεγαλώνοντας όμως, όταν άρχισαν να συνειδητοποιώ τι σημαίνει Παναθηναϊκός, τι μέγεθος έχει, τι αξίες αντιπροσωπεύει και πόσο μεγάλη επιρροή έχει σε ολόκληρη την κοινωνία, έπαψα να το βλέπω σαν παιχνίδι. Είχε γίνει πλέον κομμάτι του εαυτού μου. Εξέφραζε αυτά που ένιωθα και μου προσέφερε συγκινήσεις που όμοιες αυτών δεν είχα ξαναζήσει.

Όντας λοιπόν μαθητής, θυμάμαι τον εαυτό μου να τσακώνομαι πάντα με άλλα παιδιά για τις ομάδες που υποστηρίζαμε. Στα παιδικά πάντα πλαίσια, όπου η κατάσταση δεν εκτραχυνόταν, υπερασπιζόμουν με πάθος τον Παναθηναϊκό και δεν σήκωνα μύγα στο σπαθί μου. Και κάπου εκεί ήρθε και η πρώτη μου επαφή με το γήπεδο, κάτι το οποίο με μάγεψε και μου χάραξε τη ζωή στην πορεία.

Μερικά χρόνια μετά ως λυκειόπαιδο, αλλά και στα ακόλουθα χρόνια της εφηβίας, ξεκίνησαν οι τακτικές πλέον επαφές με τον Παναθηναϊκό. Είχα αρκετούς φίλους που σκεφτόμασταν τότε με τον ίδιο τρόπο. Πηγαίναμε μαζί στο γήπεδο, τραβιόμασταν στον Ερασιτέχνη, κάναμε εκδρομές. Είχαμε τις ίδιες ανησυχίες. Απίστευτες εμπειρίες που θα τις κουβαλώ για πάντα μέσα μου.

Καθώς όμως μεγαλώναμε, κάπου αυτοί οι φίλοι χάθηκαν. Μετά τα πρώτα χρόνια που είχαμε τον εφηβικό ενθουσιασμό, που τίποτα δεν μπορεί να τον περιορίσει, πολλά φιλαράκια είπαν «μεγαλώνουμε». Είπαν «τελειώνουμε τις σπουδές, πρέπει να βρούμε δουλειά». Είπαν «τώρα στα +/- τριάντα υπάρχουν άλλες προτεραιότητες». Έκοψαν τις στενές επαφές με τον Παναθηναϊκό, απέκτησαν αυτό που η σημερινή αρρωστημένη κοινωνία αποκαλεί «φυσιολογική» ζωή και μπήκαν σε μία ρουτίνα που σε καμία περίπτωση δεν φαντάζονταν ως παιδιά.

Φυσικά, ο άνθρωπος όταν μεγαλώνει αλλάζουν οι προτεραιότητες. Δεν είναι παράλογο αυτό. Οι ευθύνες πολλαπλασιάζονται, ο ελεύθερος χρόνος λιγοστεύει και αυτά που πραγματικά αγαπάμε συνήθως τα κάνουμε στην άκρη γιατί πολλές φορές δεν έχουμε άλλες επιλογές. Ή μήπως έτσι νομίζουμε τελικα...;

Πολλούς από αυτούς τους φίλους τους συναντώ τυχαία ανά αραιά χρονικά διαστήματα. Άλλους στον δρόμο, άλλους στο γήπεδο που πηγαίνουν λίγες φορές τον χρόνο πλέον και πάντα συζητάμε για τις εμπειρίες μας ως έφηβοι. Δεν μας πήραν τα χρόνια φυσικά. Άλλοι λίγο πριν, άλλοι λίγο μετά από τα τριάντα, έχουμε όλη τη ζωή μας μπροστά. Όμως με προβληματίζει και παράλληλα με στεναχωρεί που αντιμετωπίζουν το θέμα κατ'αυτόν τον τρόπο. Σαν να πέρασαν δεκαετίες από τότε που ήμασταν μαζί στα πέταλα, από τότε που ταξιδεύαμε μαζί με τα λεωφορεία, από τότε που καταθέταμε ψυχή όπου αγωνίζονταν τα τμήματα του Παναθηναϊκού. Και η πικρία που βγάζουν που αποκόπηκαν από τον Παναθηναϊκό είναι συγκλονιστική. Όμως και πάλι νιώθουν ότι δεν μπορούν να κάνουν τίποτα γι'αυτό. Και φυσικά η συμμετοχή τους περιορίζεται στα δύο με τρία εισιτήρια των αγώνων που θα παρακολουθήσουν τη χρονιά. Και για Ερασιτέχνη, ούτε λόγος.

Πολλοί κρύβονται πίσω από τη δικαιολογία ότι όταν είμαστε παιδιά όλα φαντάζουν λογικά, αλλά μεγαλώνοντας κάποια πράγματα οφείλουν να αλλάξουν. Ότι ως μεγάλοι πλέον, δεν δικαιολογούμαστε να λειτουργούμε ως έφηβοι. Μήπως όμως για αυτά που αγαπάμε θα έπρεπε να λειτουργήσουμε περισσότερο ως παιδιά; Να έχουμε αυτή την αθωότητα και την αγνότητα, που τίποτα δεν μπορούσε να μολύνει; Μήπως θα έπρεπε να θυμηθούμε τις εποχές που ήμασταν παιδάκια και προσπαθούσαν να μας αλλάξουν ομάδα και εμείς απαντούσαμε με ένα εμφατικό «όχι, εγώ είμαι Παναθηναϊκός!»; Που τσακωνόμασταν με τους συμμαθητές μας και υπερασπιζόμασταν με πάθος τον Παναθηναϊκό; Που ως έφηβοι φεύγαμε για εκδρομές από το σπίτι και μας έψαχναν οι δικοί μας και γνωρίζαμε ότι θα τα ακούσουμε, αλλά δεν μας ένοιαζε τίποτα μπροστά στην αγάπη μας και τη λαχτάρα μας να υποστηρίξουμε τον Παναθηναϊκό;

Ο οπαδός του Παναθηναϊκού, άσχετα με την ηλικία του, οφείλει να είναι ένα παιδί που αγαπά αγνά τον Σύλλογό του και τον υπερασπίζεται γιατί γνωρίζει τι αντιπροσωπεύει. Ένας έφηβος που δεν λογαριάζει τίποτα μπροστά στο να βρεθεί εκεί που νιώθει ότι είναι η θέση του. Τα παιδικά και τα εφηβικά μας χρόνια είναι η απάντηση στο τι χρειάζεται ο Παναθηναϊκός μας.

Είμαστε ακόμα ρομαντικοί, ή η αρρωστημένη κοινωνία κατάφερε και πήρε ότι το σημαντικότερο είχαμε...;

Είμαστε ακόμα ανήσυχα πνεύματα...;

Να'στε όλοι καλά!


Ace of Clubs



                    
Help our cause keep the amateur divisions of Panathinaikos alive! All contributions are sent towards the amateur divisions of Panathinaikos!
Βοηθήστε την προσπάθεια μας να κρατήσουμε ζωντανά τα ερασιτεχνικά τμήματα του Παναθηναϊκού. Όλες οι εισφορές αποδίδονται στο ολόκληρο στον Ερασιτέχνη!

CONNECT